همی جان کشید از دلیران به دم

زمین همچو دریا شد از جوش مرد

که موجش همه خون بد و میغ گرد

درو مرگ همچون نهنگ دژم

زصندوق پیل ازبس آتش که ریخت

تو گفتی همی ابر بیجاده بیخت

ز هرسو به گرداب خون شد همی