وزآن سو شد آگه بهو از نهان

گزید و دو سالار و پیلی هزار

گسی کرد دیگر سپه هر چه داشت

همه زنگیان را ز ره بازگاشت

کز انبوه زنگی سیه شد جهان

برادرش را با پسر همچو دود

فرستاد سوی سرندیب زود