جوانا سر متاب از پند پیران

که این سیب زنخ زان بوستان به

دلا دایم گدای کوی او باش

به حکم آن که دولت جاودان به

که رای پیر از بخت جوان به

شبی می گفت چشم کس ندیده ست

ز مروارید گوشم در جهان به