پیاده نگون زیر نعل سوار

نگه کرد از دور سالار تیو

گریزان سپه دید بی هوش و تیو

سواران به زیر پی پیل خوار

نهاد از کمین سر که سالار بود

عمودش ز پولاد بالار بود

همی تاخت هر سو ز پیش سپاه