بود تن قوی تا بود دل بجای

به جان و دل از بیم خسته شدند

نیارست با او کس آویختن

نه از پشتش از ننگ بگریختن

چو ترسید دل سست شد دست وپای

گوی بد ورا نام بیکاو بود

سنانش اژدها را جگر کاو بود