ازین زاولی غم چه آید مرا

دلت نیست ، خنجر چه داری به چنگ

ز مرگ ار بترسی بنه تیغ و ترگ

که جنگ او کند کو نترسد ز مرگ

که او گاه کین بنده شاید مرا

چو اسپ اندر افراز و شیب افکنم

چو او من به زخم رکیب افکنم