که او گاه کین بنده شاید مرا

ز مرگ ار بترسی بنه تیغ و ترگ

که جنگ او کند کو نترسد ز مرگ

ازین زاولی غم چه آید مرا

چو اسپ اندر افراز و شیب افکنم

چو او من به زخم رکیب افکنم

تو رو چون زنان پنبه و دوک گیر