چو اسپ اندر افراز و شیب افکنم

که جنگ او کند کو نترسد ز مرگ

ازین زاولی غم چه آید مرا

که او گاه کین بنده شاید مرا

چو او من به زخم رکیب افکنم

تو رو چون زنان پنبه و دوک گیر

چه داری به کف خنجر و گرز و تیر