ربودندشان بر بهو برزدند

پلنگینه پوشان زاول به کین

پسش برگشادند ناگه کمین

به یکبار بر قلب لشکر زدند

فکندند چندان سران سرنگون

که هر شیب چون فرغری شد ز خون

ز بس کشته هندو، زمین شد سیاه