چو شب تنگ شد جنگ چیدند باز

درخشان ز تن خشت افروخته

چنان کآتش از هیزم سوخته

چنین جنگ بد تا شب آمد فراز

شده شاد مهراج بر تیغ کوه

همی هر زمان نعره زد با گروه

فرستاد نزد سپهدار کس