بهو خیره دل ماند از بس شگفت

بر آتش همی کشته را سوختند

کشیدند در پیش باره ز پیل

طلایه پراکنده شد بر دو میل

گه انگشت و گه لب به دندان گرفت

همی گفت از ینسان برو بوم و گاه

به دست آمده گنج و چندین سپاه