سبوکشان همه در بندگیش بسته کمر

در سرای مغان رفته بود و آب زده

نشسته پیر و صلایی به شیخ و شاب زده

ولی ز ترک کله چتر بر سحاب زده

شعاع جام و قدح نور ماه پوشیده

عذار مغبچگان راه آفتاب زده