همین چار سالار بودند گرد

چو شد بوی چه مشک و چه خاک خشک

چنین گفت مهراج کز سروران

به نزد بهو زین سپاه گران

که بنمودی از تیغشان دستبرد

ز خویشانش ماندست گردی گزین

خداوند کوس و درفش و نگین