همی جویش اندر میان گروه

سوی اوست پاک آن سپه را پناه

گرو کم شود ، شد شکسته سپاه

سپهدار گفتا دگر ره ز کوه

نمایش به من در کمینگاه تو

سرش بی تن آن گه ز من خواه تو

چنان شادی افزود مهراج را