فتادی و آبت گذشت از دهان

ندانی که در دام آن اژدها

بماندی که هرگز نیابی رها

به گرداب ژرف اندر از ناگهان

نگونسار گشتی به چاهی دراز

که هرگز نیایی ازو بر فراز

تنت یافت آماس و تو ز ابلهی