پذیرد به گفتار صد چیز مرد

کند دوست را دشمن کینه خواه

چنین گفت کای گرد بیدار دل

بگفت بهو خیره مسپار دل

که نتوان یکی ز آن به کردار کرد

دو صد گنج شاید به گفتار داد

که نتوان یکی زان به کردار داد