ز یکتن چه چندین بود گفت و گوی

سبک زان میان مبتر بد نژاد

برآمد به پای و زمین بوسه داد

به آواز گفت ای شه نامجوی

چو خور برکشد تیغ زرین به گاه

به خم در شود تاج سیمین ماه

من و دشت ناورد و این زاولی