من و دشت ناورد و این زاولی

ز یکتن چه چندین بود گفت و گوی

چو خور برکشد تیغ زرین به گاه

به خم در شود تاج سیمین ماه

به کف تیغ و زیرا برش کاولی

نپیچم عنان زو نه از لشکرش

مگر بر سنان پیشت آرم سرش