چنین گفت کامروز روز منست

به میدان پیروزه زرینه گوی

بشد مبتر از کینه تیغ آخته

به پیش بهو رزم را ساخته

که بخت تو شه دلفروز منست

کنون آن گه آرم ز زین باز پای

کز ایرانیان کس نماند به جای