دو دیده برو زان سپه یکسره

چو ترگ از بر سر گره کرده موی

سپهبد همی ساخت کار سپاه

نهانی همی داشت او را نگاه

نهاده چو گرگ از کمین بر بره

از ایرانیان بر دل نامدار

نبد غم که بد جای جنگ استوار