سوی چپشان بیشه انبوه بود

نهاده چو گرگ از کمین بر بره

از ایرانیان بر دل نامدار

نبد غم که بد جای جنگ استوار

سوی راست رود و ز پس کوه بود

بفرمود تا هندوان کس ز جای

ز پایان که پیش ننهند پای