بفرمود تا هندوان کس ز جای

نبد غم که بد جای جنگ استوار

سوی چپشان بیشه انبوه بود

سوی راست رود و ز پس کوه بود

ز پایان که پیش ننهند پای

لب بیشه و رود هر سو ز کین

به پیلان برآورده راه کمین