که شد زیر او درز خون چرمه رخش

چهل پیل جنگی و سیصد سوار

به یک حمله بفکند بر خاک خوار

ز تن کرد چندان سر از کینه پخش

همه دشت هندو بد از زیر نعل

تن قیرگونشان ز خون گشته لعل

غریونده مبتر ز درد پسر