برآمیخت با هم سپید و سیاه

بپیوست رزمی گران کز سپهر

مه از بیم گم گشت و بگریخت مهر

برآمد ده و گیر هر دو سپاه

پر از خشم شد مغز و پر کینه دل

ز دل خاست خون و ز خون خاست گل

سر تیغ چون خون فشان میغ شد