چو بنوشت شب فرش زربفت راغ

فرو داشت پیلان و لشکر به جای

چنین تا به شب رزم و پیکار بود

بند دست کز زخم بیکار بود

همه گنبد سبز شد پر چراغ

سپاه آرمیدند بر جای خویش

همان شب مهان را بهو خواند پیش