ببد روز تا رو سیه گشت هور

به برگستوان پیل پوشیده تن

پر از ناوک انداز و آتش فکن

ز بس قیر چهران زده صف چو مور

همان شب که شد گفتی از روزگار

ازو هندوی کرده بد کردگار

ز کوس و ز زنگ و درای و خروش