ز بس کشته کافکنده از پیش و پس

نه از زخم شد مانده ، نز جنگ سیر

تو گفتی تنش کوه آهن کشست

همان اسپش از باد و از آتشست

خروش سروش آمد از برکه بس

همان شاه مهراج بر جنگجوی

نهاده ز که دیده بر ترگ اوی