غو طبل برگشتن از رزمگاه

به صد چاره آن رزم تا شب بداشت

چو برزد سر از که درفش بنفش

مه نو شدش ماه روی درفش

برآمد شب از جنگ بربست راه

بهو ماند بیچاره و خیره سر

دلش تیره ، گیتی ز دل تیره تر