بدو گفت من چاره ای دانمت

به آهو رسیدی سبک تر ز یوز

به بالا بدی با بهو راست یار

چو زنگی پیاده بدی او سوار

کزین زاولی مرد برهانمت

به لا به یکی نامه کن نزد اوی

به جان ایمنی خواه و زنهار جوی