همی راند بر تخته آبنوس

چو هش یافت لز زنده بر پای خاست

بغلتید در خاک و زنهار خواست

به رخ بر ز خون مژه سندروس

جهان پهلوان گفت از تیغ من

تو آن گه رهانی سر خویشتن

که با من بیایی به پرده سرای