تهی دید گرشاسب پرده سرای

که بر تخت تنها بهو خفته بود

سپاهش همه بد ستوه از ستیز

برون رفته هر یک به راه گریز

نگهبان نه از گرد او کس به جای

برآورده شورش ز هر سو بسی

به ساز گریز اندرون هر کسی