سوی پیشرو زود بگذارد گام

ز هندو طلایه دو صد سرفراز

بدین هر دو در راه خوردند باز

دلاور بغرید و بر گفت نام

سر و ترگش انداخت از تن به تیغ

گرفتند ازو خیل دیگر گریغ

بهو را به لشکر گهش زین نشان