ز کار بهو و آن زنگی نهفت

بیاورد بر دوش زنگی کشان

سپردش به نشواد زرین کلاه

به مژده بشد نزد مهراج شاه

همه هر چه بد رفته آن شب بگفت

یکی نعره زد شاه مهراج سخت

بینداخت مر خویشتن را ز تخت