سپهبد ز کار بهو با سپاه

که او را خود آرم کنون پیش تو

گرفتند هر دو به هم باده یاد

مهان را بخواندند و بودند شاد

بگفت و بفرمود تا شد سیاه

کشانش بیاورد خوار و نژند

رسن در گلو ، دست کرده به بند