بگفت و بفرمود تا شد سیاه

گرفتند هر دو به هم باده یاد

مهان را بخواندند و بودند شاد

سپهبد ز کار بهو با سپاه

کشانش بیاورد خوار و نژند

رسن در گلو ، دست کرده به بند

خروشی برآمد به چرخ برین