چو مه شد نگیرد ترا جز رهی

به پاداش این بود زیبای من

که امروز جویی همی جای من

رهی چون به اندازه ندهی مهی

سر دشمن آنکو برآرد به ماه

فرو د افکند خویشتن را به چاه

سزاوار جان بداندیش تو