پس آن گه سرندیب را شاه شد

پدرت آنکه زو نازش و نام توست

نیای مرا پیلبان بد نخست

گهی چند سرهنگ درگاه شد

تو در پای پیلان بدی خاشه روب

کواره کشی پیشه با رنج و کوب

چو رفت او ، بجا یش ترا خواستم