کرا بیش بخشد بزرگی و ناز

یکی را دهد گنج نابرده رنج

همه کارش آشوب و پنداشتیست

ازو آشتی جنگ و جنگ آشتیست

فزونتر دهد رنج و گرم و گداز

درو هر که گویی تن آسان ترست

همو بیش با رنج و دردسرست