جهان بود پر خیمه و چارپای

سنان در قفای گریزندگان

فکندند چندان ازیشان نگون

که بد کشته هر سو سه منزل فزون

سلیح و بنه پاک مانده به جای

ز خرگاه وز فرش وز سیم و زر

ز درع و ز خفتان ز خود و سپر