سلیح و بنه پاک مانده به جای

فکندند چندان ازیشان نگون

که بد کشته هر سو سه منزل فزون

جهان بود پر خیمه و چارپای

ز خرگاه وز فرش وز سیم و زر

ز درع و ز خفتان ز خود و سپر

همه هر چه بد برکه و دشت و غار