خرد که قید مجانین عشق می فرمود

چراغ روی تو را شمع گشت پروانه

مرا ز حال تو با حال خویش پروا نه

به بوی سنبل زلف تو گشت دیوانه

به بوی زلف تو گر جان به باد رفت چه شد

هزار جان گرامی فدای جانانه