سرانشان به لشکر گه آورد شاد

به دندان از آن خون همی ریختند

بزد هر دو را خنجر دل شکاف

بدریدشان از گلو تا به ناف

به بزم اندرون پیش گردان نهاد

بماندند ازو خیره دل هر کسی

بد از هر زبان آفرینش بسی