به زنهار نزد شه زنگ شد

ز خویشانش پور بهو هر که بود

ببرد و ز دریا گذر کرد زود

ز هر سو چو بر وی جهان تنگ شد

دو میزر بود جامه زنگیان

یکی گرد گوش و دگر بر میان

ندارند اسپ اندر آن بوم هیچ