که گویند آدم چو فرمان بهشت

وز آنجای دلشاد و روشن روان

به کوه دهو بر گرفتند راه

چه کوهی بلندیش بر چرخ ماه

بر آن کوه برز اوفتاد از بهشت

نشان کف پایش آنجا تمام

بدیدند هر پی چو هفتاد گام