همی خواست آمرزش از کردگار

ز دل دود غم رفته بر آفتاب

دو دیده چو دریا، دو رخ جوی آب

به صد سال گریان بد از روزگار

چنین تا به مژده بیامد سروش

که کام دلت یافتی کم خروش

ز دیده بدان خرمی نیز نم