بگذر ز کبر و ناز که دیده ست روزگار

ساقی بیا که شد قدح لاله پر ز می

طامات تا به چند و خرافات تا به کی

چین قبای قیصر و طرف کلاه کی

هشیار شو که مرغ چمن مست گشت هان

بیدار شو که خواب عدم در پی است هی