جزیری همانجاست نزد کله

چو نبوند بسته ، گریزند باز

همانجا ز کافور و عود و بقم

بسی بیشه پیوسته بینی بهم

که کشتی بدو دیر یابد خله

همه پر درختان با بار و برگ

که و دشت او بیشه پیل و کرگ