گیایست پوشیدن و خوردنم

چه چیزست خوردت چو پوشش گیاست

بدو گفت پیرش که سالست شست

که تا من بدین کوه دارم نشست

سپاس کسی نیست بر گردنم

همه کار من با خدایست و بس

نه از من کسی رنجه ، نی من ز کس