نسیمش سموم و سمن برگ خار

هر آن گه که شد رام او دل به مهر

دگر سان شود یکسرش رنگ چهر

درختش بلا گردد و میوه مار

چه ورزیش کت ندهد از رنج بر

بمالد به پی چون بگیرد به بر

به دوری ز خویشانت آرد نوید