سیه روی خیزد ز شرم گناه

بهشتش دهد جای آرام و کام

وگر تیره جانی بود زشت کیش

همان روز چون خواند ایزدش پیش

سوی چینود پل نباشدش راه

ببادفره جاودان کرده بند

در آتش به دوزخ بماند نژند